VII. Globalisasyon - Ang "Bagong Daan" Ng Progreso?

VII. GLOBALISASYON –ANG "BAGONG DAAN" NG PROGRESO?

Paano papawiin ang talamak na paghihikahos ng mayorya ng populasyon ng mundo at paano gagawing makatarungan ang distribusyon ng kayamanang likha ng paggawa ng tao? Ang inaanunsyo ng kapitalistang mga gubyerno, kabilang ang rehimeng Estrada, na "bagong daan" ay walang iba kundi ang "globalisasyon".

Ano ba ang "globalisasyong" ito? Ang dakilang layunin raw nito ay ang "pagkakapatiran" ng mga bansa – ang mga mamamayan sa buong daigdig ay mamumuhay na kunwari ay iisang komunidad na may iisang ekonomya. Masarap pakinggan ang lumang tugtuging ito na nanggagaling sa mga bansang industriyal, pero paano raw ito isasakatuparan?

Para maging realidad – isang pandaigdigang komunidad, isang pandaigdigang ekonomya – kailangang baklasin raw ang mga bakod ng restriksyong pumipigil sa malayang paggalaw ng mga kapital at kalakal sa buong mundo. Kung tatanggalin ang mga restriksyong ito, magiging malaya ang labas-pasok ng kapital at kalakal sa bawat bansa para "ihatid" ang progreso at prosperidad na kaparis ng sa mga bansang industriyal.

Panibagong Hokus-Pokus ng Imperyalismo

Ang tatlong haligi ng globalisasyong ito ay ang sinasabing "liberalization", "privatization" at "deregulation". Ang ibig sabihin ng "liberalization" ay paluwagin ang pasok-labas ng kapital at kalakal sa bawat bansa na hindi gaanong hinahadlangan ng mga dekreto at taripa na pumipigil sa malayang paggalaw nito. Ang ibig sabihin ng "privatization" ay bitiwan ng mga gubyerno ang hawak nitong mga industriya at ipaubaya sa pribadong sektor. Ang ibig sabihin ng "deregulation" ay bawasan at ilagay sa minimum ang interbensyon ng gubyerno sa takbo ng negosyo at hayaan ang "batas ng merkado" ang maging motor ng ekonomiya.

Hindi ba halatang-halata na ang ibig sabihin ng "globalisasyong" ito ay walang iba kundi ang lubusan pagpapalaganap at ganap na paghahari sa buong mundo ng kapitalismo sa anyo ng imperyalismo? Ang kapitalismong ito ang naghasik ng katakut-takot na paghihikahos sa buong mundo, pagkatapos ay ang lason pa ring ito ang ireresetang lunas sa paghihikahos! Ito ay gamundong panggagago. Binibilog ang ating ulo ng kasing-bilog ng mundo, pinaiikot tayo ng gaya ng pag-ikot ng daigdig. Paniwalain na tayong plakda ang mundo, pero huwag tayong bolahin na ang ganitong globalisasyon ang maghahatid ng tunay na progreso.

Kung baga sa nakakaengganyong adbertisment ng isang produkto, ibinebenta sa atin ang globalisasyon na ang pinang-aakit at pinang-iingit ay ang prosperidad ng mga bansang industriyalisado. Sa ganitong paraan daw umasenso ang mga bansang ito – sa malayang pamumuhunan at kalakalan!

Prosperidad Ng Mga Bansang Imperyalista

Totoong umunlad ang kapitalismo sa mga bansang industriyal sa pamamagitan ng sinasabing "free enterprise" o "free competition" Pero ano ang naging resulta? Nagpabagsakan at naglamunan ang mga kapitalista hanggang sa maabot nito ang yugto ng monopolyo kapitalismo na sa Amerika ay 1% ng populasyon ang nagmamay-ari sa 57% ng kayamanan sa bansang ito.* Matapos ang mahigit 250 taon ng kapitalismo, ganoon pa rin ang di pantay ng distribusyon ng yaman sa Amerika. Mas malala pa nga ang agwat ng mayaman at mahirap sa lipunang Amerikano kumpara sa mga bansang naghihikahos.

Pero hindi ba pwedeng makontento sa argumentong kahit malaki ang agwat na ito ng mayaman at mahirap, malaki naman ang agwat ng kabuhayan ng mahirap sa Amerika kumpara sa mahirap sa Pilipinas? Nagtatamasa sila ng mga kaginhawaan sa buhay ng dulot ng progreso at prosperidad na hindi tinatamasa ng bilyon-bilyong mahihirap sa mundo. Mayroon silang mga kotse, aircon, colored TV, washing machine, disenteng bahay, at iba pang sukatan ng komportableng pamumuhay sa modernong daigdig.

Ang relatibong "prosperidad" na ito ng masang Amerikano ay hindi resulta ng pag-unlad ng kapitalismo sa kanilang bansa sa panahon ng "malayang kompetisyon" kundi nagsimulang dumaloy ang katas ng progreso matapos ang World War II.. Naganap ito sa panahong namamayagpag na ang monopolyo kapitalismo hindi lang sa loob ng Amerika kundi sa buong daigdig. Yumaman nang todo-todo ang Amerika na masolo nito ang dominasyon sa buong mundo bilang numero unong imperyalistang bansa.

Ang kayamanan ng Amerika ay hindi lang likha ng mamamayang Amerikano. Ang ekonomya ng US ay nakasuso sa ekonomya ng buong daigdig.. Ang imbestment ng mga korporasyong Amerikano sa labas ng US ay umaabot na sa $612 bilyon. Malaking bahagi nito ay naroon sa mga bansang mura ang lakas-paggawa. Sa loob lang ng 1994, ang bagong imbestment ng US sa ibang bansa ay umabot sa $58.5, tumaas ng 17 porsyento sa Asia-Pacific at 14 porsyento sa Latin America.

Kung wala ang dominasyon ng US sa pandaigdigang ekonomya, kung ang produksyon nito ay hindi para sa pandaigdigang pamilihan, kung ang pamumuhunan nito ay hindi internasyunal ang saklaw – magsasarahan ang karamihan ng mga kompaya sa Amerika sa krisis ng sobrang produksyon. Mawawalan ng trabaho ang mayorya ng mamamayan. Maglalahong parang bula ang prosperidad ng kanilang lipunan. Kukulo ang isang rebolusyonaryong sitwasyon sa mismong kabisera ng imperyalismo.

Ang Ulteryor Na Motibo Sa Likod ng Globalisasyon

Ang pag-iwas at paglutas sa krisis na ito ng sobrang-produksyon at sobrang-kapital ang nasa likod ng globalisasyon. Ito ang rason kung bakit ipinagtutulakan ito ng Amerika sa buong daigdig. Isinasalaksak sa lalamunan ng mga bansang dominado nito. Ipinipilit ng US at iba pang imperyalistang bansa ang liberalisasyon at globalisasyon ng mga pambansang ekonomya sa daigdig para libreng maglabas-pasok ang kanilang kapital at kalakal. Ang kanilang palusot ay kapag binukaka ng mga bansa ang kanilang mga ekonomya sa pagpasok ng dayuhang kalakal at kapital, itutulak raw ng "internayunal na kompetisyon" ang mga bansang ito na paunlarin ang kanilang teknolohiya at produktubidad para maging "competetive" sa pandaigdigang ekonomya.

Tama ito noong maagang panahong sumisibol pa lang ang kapitalismo. Noong magkakasinlaki pa ang indibidwal na mga kapitalista. Nagsisimula pa lang ang pagpapaunlad ng mga makinarya at teknolohiya. Ngunit tapos na ang panahon ng "malayang kompetisyon". Nasa yugto na ang daigdig ng monopolyo-kapitalismo.

Sa panahong ito na naghahari ang imperyalismo sa buong mundo, paano magaganap ang sinasabing "malayang kompetisyon"? Paano lalaban ang mga atrasadong ekonomya kung ang produksyon nito ay mas maliit at kung gayon ay mas mahal kumpara sa malakihang produksyon ng mga industriya at korporasyon ng mga imperyalistang bansa na matagal nang pandaigdigang ang saklaw.? Kung atrasado ang mga kagamitan sa produksyon ng mga atrasadong bansa, ang katwiran ng mga propeta ng globalisasyon ay papasukin ang dayuhang kapital para dalhin sa atrasadong mga bansang ang modernong teknolohiya.

Bakit naman mamuhunan ang mga korporasyong multinasyunal sa mga bansang gaya ng Pilipinas? Iisa ang dahilan: Mura ang lakas-paggawa. Papasok ang mga dayuhang kapital dahil ang kailangan nila ay mura’t maamong lakas-paggawa. Ito ang ibig sabihin ng globalisasyon para sa mga bansang gaya ng Pilipinas – ang mabuhay sa pagbebenta ng murang lakas-paggawa.

Hindi ba’t ito ang pangunahing eksport ng Pilipinas sa nagdaang mga dekada hanggang sa kasalukuyan? Ang itinda sa ibang bansa ang murang lakas-paggawa ng Pilipino para kumita ng dolyar ang Pilipinas na ipambabayad sa mga dayuhang utang at ipambibili ng mga kalakal ng mga korporasyong multinasyunal. Sa ilalim ng globalisasyon, ang magiging prinsipal nating industriya ay ang produksyon at reproduksyon ng murang lakas-paggawa para sa papasok na mga dayuhang kapital.

Walang Katapusang Dayuhang Dominasyon sa Pilipinas

Hindi pa sapat ang nakalipas na halos 500 taong kasaysayan ng Pilipinas para matuto at makilala natin ang tunay na mga intensyon at ulteryor na motibo ng pagkakaroon ng interes ng mga dayuhang kapangyarihan sa ating bansa?

Halos 400 taon tayong ginawang kolonya ng Espanya. Ang kolonyalismong ito ang pangkasaysayang ugat ng atrasadong sitwasyon ng Pilipinas nang magsimula ang kasalukuyang siglo. Ang kolonyalismo ring ito ang dahilan kung bakit maraming mga bansa sa Asya, Afrika at Latina Amerika ang inabutan ng kasalukuyang siglo na ang antas ng pag-unlad ay halos atrasado ng isang milenyo sa pag-unlad ng sibilisasyon.*

Pinalaya natin ang ating sarili ng isang rebolusyon laban sa Espanya. Itinayo ng ating mga ninuno ang unang republika sa Asya. Pero biglang dumating ang Amerika. Inagaw ang ating kasarinlan at ibinalik tayo sa pagiging kolonya. Huwag sabihin ng mga Amerikano na tinawid nila ang Pacific Ocean at dinayo nila ang ating arkipelago para lang turuan tayo ng sibilisasyon Noong panahong iyon ay sila mismo ay kailangan pang turuang tanggapin bilang kaparehas at kapantay nilang tao ang mga Itim na ginawa nilang mga alipin kahit matagal nang pinaglipasan ang ganitong sistema ng sibilisasyon. Inagaw nila ang ating kalayaan at ginawa tayong kolonya para magkaroon sila ng istasyon ng kanilang imperyalistang ekspansyon sa Asya kasabay na pag-agaw sa Cuba para naman sa kanilang ambisyon sa Latina Amerika.

Nagdaan rin ang Amerika sa pagiging kolonya ng Britanya at sila rin ay naghimagsik para maitayo ang kanilang malayang republika. Pero hindi ito naging rason para maaga tayong pakawalan ng Amerika. Sa mahigit 40 taon ng kasalukuyang siglo – ang panahon ng mekanisadong pagsulong ng industriya – ang Pilipinas ay ginawang direktang kolonyang huthutan ng hilaw na materyales at tambakan ng tapos na produkto ng mga industriya ng Amerika.

Hanggang sa madamay tayo sa kanyang imperyalistang gera sa Hapon – isang bansang nangangarap ring maging panginoon sa Asya at sinasagkaan ng Amerika ang sariling imperyalistang interes. Pero imbes na ipagtanggol ang Pilipinas, tinakbuhan tayo ng Amerika. Isinuko sa Hapon ang Pilipinas at hindi tinangkang bawiin nang maaga dahil ang prayoridad ng Amerika ay ang gera sa Europe. Gayong wala itong kahit isang kolonya sa parteng ito ng mundo. Ang Europa ang kanyang prayoridad dahil naroon ang kanyang istratehikong interes. Ito ang "malaman na karneng" na gusto niyang sagpangin pagkatapos ng gera.

Huwad Na Kasarinlan

Nang bumalik si MacArthur, patapos na ang gera mundyal, pasuko na ang Hapon, nasa opensiba na ang Allied Forces sa Europa. Binigyan tayo ng pormal na "kasarinlan" noong 1946 sa simpleng dahilang kahit sa Amerika ay hindi na kayang bigyan katwiran ang panatilihin pa tayong direktang kolonya. Ikalawa’y namumuo sa Pilipinas noon ang isang malakas na armadong rebolusyonaryong kilusan na nanganganib simiklab kapag ipinilit ang dating kolonyal na sistema. Ikatlo, nakapagpaunlad na ang Amerika ng isang henerasyon ng mga papet na handaang dilaan ang tumbong ng Amerikano kapaglit ng paglulok nila sa poder ng malakolonyal na estado.

Pagkatapos tayong "palayain", tinalian tayo sa leeg ng samu’t saring tratado na gumagarantiya sa interes sa ekonomya, pulitika at militar ng US sa Pilipinas. Mula noon hanggang ngayon, nananatili ang "ispesyal na relasyong" ng US sa Pilipinas. Hanggang sa panahong ideklara ni Marcos ang batas militar, nakatali ang Pilipinas sa kasunduang "parity rights".

Ganito "kaispesyal" ang relasyon sa pagitan natin at ng US – kung ano ang karapatan ng Amerikano sa Pilipinas, ganoon rin ang karapatan ng Pilipino sa Amerika. Sa biglang tingin, para bang tayo ang lyamado sa ganitong kasunduan sa dami ng "oportunidad" sa Amerika kumpara sa Pilipinas. Pero hndi simpleng kabobohan ang pagpayag ng gubyernong Pilipino sa ganitong kasunduan kundi garapal na katrayduran.

Paanong makakalamang ang Pilipino sa Amerika gayong kung tayo ang magnenegosyo doon, titirisin lang tayo na parang mga kuto ng mga dambuhalang korporasyong Amerikano. Samantalang kapag ang mga Amerikano ang nagnegosyo sa Pilipinas, ang mge negosyanteng Pilipino ang titirisin nito.

Malayang limasin ng mga Amerikano ang ating likas na yaman sa ganitong kasunduan. Pero uubra bang dumayo ang Pilipino sa Amerika para doon humukay ng mineral o magtayo ng plantasyon? Dahil sa "parity rights" na ito, nanatili ang Pilipinas na bansang taga-eksport ng asukal, kopra, abaka at iba pang hilaw na materyales habang umaasa sa mga imported na produkto ng modernong industriya ng ibang bansa. Nanatili tayong atrasadong bansang agrikultural na bansot ang industriya dahil sa "ispesyal na relasyong" ito sa Amerika.

Ang globalisasyon ay walang iba kundi makabagong bersyon ng ganitong "parity rights", ang bagong anyo ng rekolonisasyon ng mundo. Pantay-pantay raw ang mga karapatan ng mga bansa sa pandaigdigang kalakalan at pamumuhunan. Paano magpapantay ang isang balyena at dilis sa dagat ng globalisadong mundo?

Padrino ng Pasistang Diktadurang Marcos

Nang itayo ni Marcos ang pasistang diktadura noong 1972, sa panahong patapos na ang "parity rights", sino ang kanyang prinsipal na padrino? Walang iba kundi ang gubyernong Amerikano. Hindi mangangahas si Marcos sa kanyang ambisyong maging diktador kung walang basbas ng Amerika. Sa loob ng 14 na taon, dinahas ni Marcos ang sambayanang Pilipino at dinambong ang pondo ng gubyerno at ekonomya ng bansa. Matapos ang 14 na taon, dumikit na sa Pilipinas ang bansag na "sick man of Asia", kulelat sa mga pag-unlad sa ating rehiyon.

Hindi maaring maghugas ng kamay ang Amerika sa nangyaring ito sa bansa. Kagagawan ng gubyernng Amerikano ang halimaw na diktadurang Marcos gaya ng kagagawan rin nito ang naglipanang mga rehimeng diktador sa Latina Amerikana, Asya at Africa ng panahon ring iyon.

May panahong ito ang internasyunal na patakaran ng US – iluklok sa poder ang mga papet na diktador para protektahan at garantiyahan ang kanyang interes sa magkakaibang bansa at rehiyon sa daigdig. Nang magbago ng patakarang ng US, isa-isang naglaho ang mga lantarang teroristang rehimeng ito na nagpapatunay lang na siya rin ang may pakana ng paglitaw ng ganitong mga diktadura. Kapag lumitaw uli ang kondisyong nasa interes ng Amerika ang pagkakaroon ng kamay-na-bakal na mga rehimen, muling tutubong parang mga kabute ang ganitong klase ng papet na mga gubyerno sa mga bansang kontrolado ng imperyalismong Amerikano.

Kapital at Kalakal Imbes Na Bayoneta at Kanyon

Sa anong dahilan, kung gayon, at ipinipilit pa rin ng ating gubyerno ang landas ng pag-unlad na pangunahing nakaasa sa dayuhang pamumuhunan, kalakalan at pangungutang na siyang landas ng globalisasyon? Hindi pa ba sapat ang halos 500 taong kasaysayan ng Pilipinas sa dayuhang pang-aalipin at dayuhang dominasyon para baguhin ang direksyon ng ating pag-unlad bilang isang bansa? Hindi pa ba sapat na katibayan ang paghihikahos ng mayorya ng mga bansa at mayorya ng tao sa mundo na ang kumon na istorikal na karanasan ay ang kolonyal na kasaysayan. Kung hindi man naging direktang kolonya ang ibang atrasadong bansa, inabot naman sila ng pangingibabaw ng imperyalismo sa daigdig sa panahong hindi pa sila halos nakakasampa sa modernong daan ng pag-unlad.

Ang sinasabing landas ng globalisasyon ay ang dating landas at gasgas daan ng dayuhang dominasyon sa mundo. Ang kaibhan, hindi na ngayon bayoneta at kanyon ang ipinanglulupig sa mga bansa kundi ang kapangyarihan ng higanteng kapital, ng modernong teknolohiya, at ang daluyong ng dayuhang kalakal.

Ano ang "bago" sa daang ito? Hindi ba’t ito rin ang matagal nang ginagawa ng imperyalismo – ang mamuhunan, makipagkalakalan at magpautang sa iba’t ibang bansa sa ilalim ng mga kasunduan at kondisyong sila ang nagtatakda? Ano ang prosperidad na ibinunga nito? Ito ay ang kasalukuyang kalagayan ng mundo na 225 na tao ay nagmamay-ari ng isang trilyong dolyar samantalang hindi man lang kumikita ang tatlong bilyong tao ng kahit 2 dolyar sa isang araw.

Ano, kung gayon, ang "bago" sa daang ito? Ang bago ay ang ganap at lubusang pagbaklas sa anumang nalalabing mga restriksyong ibinabakod ng mga bansa sa pagpasok at paglabas ng kapital at kalakal. Mga restriksyong itinayo para kahit paano’y protektahan ang pambansang interes at kontrolin ang dayuhang pamumuhunan at kalakalan.

Tahasang sinasabi ngayon ng mga propeta ng globalisasyon na ang "proteksyonismong" ito ay salungat sa layunin at kalikasan ng globalisasyon. Kailangang baklasin ang lahat ng bakod ng proteksyonismo para ganap na maging malaya ang paggala ng kapital at kalakal sa ekonomya ng bawat bansa at sa buong daigdig. Ang kapital, ang imperyalistang kapital – ang bampirang sumisipsip sa dugo ng buhay na paggawa ng sangkatauhan. Ito ang kumakamkam ng tubong pinagpaguran ng mga lipunan, ang salot na sanhi ng epedimenya ng kahirapan. Bakit ito ang kailangang lubusang palayain para "palayain" sa paghihikahos ang mamamayang kanyang inaalipin!

VIII. Ang "American Dream"

VIII. ANG "AMERICAN DREAM"

Dahil sa sukdulang paghihikahos, marami ang papayag na makaraos lang sa miserableng "isang kahig, isang tukang" buhay, di baleng nang mayroong 225 na tao sa mundo na kumakamkam sa bulto ng kayamanan sa lipunan.

Pasahurin lang ng sapat ang uring manggagawa at igalang ang mga karapatan, di bale nang mayroong uring kapitalista na siyang nagpapasa sa kanilang pinagpaguran. Mabigyan lang ang maralita sa kanayunan ng sariling lupang mabubungkal, at ang maralitang lungsod ng kasiguruhan sa pamamahay at kabuhayan, ay pwede nang makontento sa ganitong sistema.

Di bale nang magpayaman nang magpayaman ang mayayaman, huwag lang pahirap nang pahirap ang mahihirap. Ibig sabihin, parang Amerika. Di bale nang isang porsyento lang ng populasyon ang umaangkin sa bulto ng kayamanan, basta ba binabalatuhan ang ordinaryong tao ng prosperidad. Basta ba may colored TV, washing machine, bahay at kotse, at kung anu-ano pang istandard ng komportableng pamumuhay – pwede nang pagtiisan ang kapitalistang sistema ng sahurang-pang-aalipin.

Ito ang ilusyong pinanglalason sa isip ng masa – ang pag-asang sa malao’t madali ay papatak rin ang katas ng progreso. Pinapamanhid ng mismong kahirapan ang pakiramdam sa pang-aapi. Sa umiiral na sistema, kung sino ang nagsaing, tutong ang kinakain. Pero kapag tinirhan ng tutong, binahog ng mumo, sila pa ang may utang na loob sa umubos sa kanilang pinagpaguran..

Hindi raw masikip ang mundo para sa mayaman at mahirap, para sa kapitalista at manggagawa. Pwede namang magsosyo sa progreso kahit hindi baguhin ang sistema. Ang solusyon ay hindi baliktarin ang partehan kundi palakihin ang pinaghahatian. Ganito ang Amerika. Hindi nagbabago ang distribusyon ng yaman, ang lumalaki ay ang yamang pinaghahatian. Ang tanong ay saan nanggagaling ang kayamanang ito ng Amerika?

Ang prosperidad ng bansa ni Uncle Sam ang dinidispley na ebidensya sa buong mundo na uubra ang kapitalismo. Ang Amerika ang iskaparate ng mga kapitalistang ilusyon. Hindi man perpekto, komportable naman daw ang pamumuhay dito. Balikan natin ang paksang ito sapagkat ang prosperidad ng Amerika at mga bansang kaparis nitong imperyalista ang isang pundamental na eksplinasyon ng paghihikahos sa mundo.

Limang Yugto Ng Pag-unlad Ng Kapitalismo Sa Amerika

Pwedeng hatiin sa limang yugto ang pag-unlad ng kapitalismo sa Amerika. Ang unang yugto ay ang panahong sumasaklaw sa pagsulong ng Amerika bilang isang bansa kasabay ng gradual na pagsibol ng kapitalismo (1770s-1820s). Mula 1820s ay nahinog ang kapitalismo sa US at pagdating ng 1890s ay narating ang antas ng monopolyo-kapitalismo. Ito ang maituturing na ikalawang yugto (1820s -1890s), ang panahong nahinog ang kapitalismo sa Amerika mula sa yugto ng "free enterprise" hanggang sa yugto ng imperyalismo.

Ang ikatlong yugto ay mula 1890s hanggang matapos ang World War II (1890s-1940s). Panahon ito ng konsolidasyon at ekspansyon ng US bilang isang imperyalistang bansa hanggang sa ito’y tanghaling superpower sa mundo matapos ang World War II. Ang ikaapat na yugto ay matapos ang gera hanggang sa simula ng dekada ng 1970s (1940s-1970s). Ito ang pinagmamalaking pinakamahabang panahon ng sustenadong prosperidad ng ekonomya ng US, ng konsolidasyon bilang numerong imperyalistang bansa sa daigdig hanggang sa pagbagsak ng ekonomya pagsapit ng dekada ng ’70. Ang ikalimang yugto ay mula 1970s hanggang sa kasalukuyan. Ito ang mga dekada ng pagkukumahog ng US na makaalpas sa krisis hanggang sa maigiit nito ang globalisasyon ng pandaigdigang ekonomya.

Ang pundamental na katanungang gusto nating masagot sa pagrerepasong ito sa kasaysayan ng kapitalismo sa US ay paano nakamit ng Amerika ang prosperidad ng kanyang lipunan? Paano ito naging pinakamayamang bansa sa daigdig? Ito ba’y resulta ng "free enterprise" o "malayang kompetisyon" na tinutrumpeta nito ngayon sa porma ng globalisasyon? O naganap ito sa kaparaanan ng monopolyo-kapitalismo, sa transpormasyon ng Amerika sa isang imperyalistang bakulaw na kumukontrol sa ekonomya ng daigdig?

Sukdulang Paghihikahos Ng Manggagawa Sa Unang 120 Taon Ng Kapitalismo sa Amerika

Ang unang dalawang yugto – na sumasaklaw sa 120 taon – ang yugto ng "free enterprise" sa Amerika, ang panahon ng "malayang kompetisyon".

Sa panahon bang ito umasenso ang kabuhayan ng populasyon ng Amerika? Sa panahon bang ito naipamalas ang superyoridad ng kapitalismo bilang isang sistemang pang-ekonomya kung ang sukatan ng superyoridad na ito ay sa pagbibigay ng prosperidad sa mamamayan?

Pagdating 1880s – matapos ang mahigit 100 taon ng malayang pag-unlad ng kapitalismo – ang kabuhayan ng mahigit sa 40 porsyento ng mga manggagawang Amerikano ay hindi lumalampas sa istandard ng paghihikahos noong panahong iyon at ang 25 porsyento ay nasa antas ng sukdulang paghihikahos.

Katibayan ng sukdulang paghihirap ng mga pamilyang manggagawa ay ang obligadong pagtatrabaho sa mga pabrika ng mga ina at bata dahil hindi magkasya ang sahod ng mga padre de pamilya. Pagsapit ng 1840, kalahati ng pwersa sa paggawa ng sektor ng manupaktura sa buong Amerika ay kababaihan. Sa New England, ang primerang industriyal na rehiyon sa Amerika noon, mga batang wala pang disisais ang bumubuo sa sankatlo hanggang kalahati ng pwersa sa paggawa noong 1820s at 1830s.

Noong 1870, ang ganitong edad na mga bata ang bumubuo sa 13 porsyento ng trabahador ng mga pabrika sa Massachusetts; 21.8 porsyento sa Pennsylvania; at 29 porsyento sa South Carolina. Sa pangunahing textile town sa New York, 2/3 ng mga anak ng mga migrante mula edad 15-19 ay nagtatrabaho sa mga pabrika noong 1860. Mga batang edad 10-19 ang bumubuo sa halos kalahati ng pwersa sa paggawa ng mga pabrika ng textile sa New York.

Sa kasaysayan ng pag-unlad ng mga bansang industriyal, ang unibersal na karanasan ay ipinundar ang kapitalismo sa murang paggawa ng batae’t bata, at pagsagad ng oras ng paggawa laluna sa panahon ng transisyon sa mekanisadong mga pabrika.* Ito panahon ng pakikibaka para sa "family wage" – sahod na makakabuhay ng pamilya – at pagpapaiksi sa araw ng paggawa mula sa dating 16-18 oras.

Ngunit partikular sa Amerika, ang kapitalismo ay hindi lang ipinundar sa murang paggawa ng kababaihan at kabataan, kundi ipinundar sa aliping paggawa ng mga Itim at murang paggawa ng mga migrante. Anumang karangyaan ngayon lipunang Amerikano ay ipinundar ng sukdulang pang-aalipin sa unang mga henerasyon ng mga manggagawa sa bansang ito, at pinalago nang pinalago sa pang-aalipin sa mamamayan ng iba’t ibang bansa sa buong daigdig.

Bago sumiklab ang US Civil War noong 1861, mahigit sa 2 milyon ang mga aliping Itim sa mga plantasyon. Idineklara ang kasarinlan ng US noong 1783. Ibig sabihin, 78 taon na ang lumilipas, hindi pa rin pinalalaya ang mga aliping ito ng bansang nagmamalaking may pinakademokratikong Konstitusyon sa buong mundo.

Nagsimula lang iprayoridad ng naghaharing paksyon sa Amerika ang kampanya para sa abolisyon ng aliping paggawa nang maging sagabal na sa ibayong pagsulong ng kapitalismo sa bandang Hilaga ng Amerika ang atrasado at bastardong sistema* sa bandang Timog. Naunang sumiklab ang rebelyon ng mga panginoong may-alipin sa Timog (secession ng pitong estado) noong 1861 na nagpaputok sa US Civil War kaysa deklarasyon noong 1863 ni Abraham Lincoln ng abolisyon ng aliping-paggawa. Bago nito, tinatangka lang limitahan ng gubyerno ang ekspansyon ng aliping-paggawa. Nang ideklara ang abolisyon, ang sinaklaw lang nito ay ang mga estadong hindi kontrolado ni Lincoln.

Hindi ang libertaryong mga prinsipyo ang nag-udyok sa Hilaga na palayain ang binastardong mga alipin sa Timog kundi ang nesesidad ng pagsulong ng kapitalistang sistema ng sahurang pang-aalipin. Hindi nilutas ng abolisyong ito ang makalahing diskriminasyon sa Amerika, matapos ang mahigit isang siglo, dahil hindi naman talaga ang pang-aalipin ang nilutas ni Lincoln kundi ang pangangailangan ng kapitalismo. Mismo ang kababaihan sa Amerika ay binigyan lang ng karapatang bumoto noong _____, at hanggang sa ngayon ay biktima ng diskrimasyon sa trabaho, dahil hindi naman talaga ang konsepto ng pagkakapantay-pantay ng tao sa lipunan ang nasa likod ng kunwa’y mga demokratikong hakbang ng kapitalismo.

Nang manalo ang Hilaga sa Civil War, ang lakas-paggawa ng mga Itim ay sinimulang higupin ng kapital sa anyo ng "malaya" ngunit murang sahurang-paggawa. Ngunit bago nito, ang agos ng sahurang-paggawa ay mas isinusuplay ng walang patid na pagdagsa ng mga migranteng galing sa Europa. Sa loob lang ng sampung taon (1845-55), ay umabot sa 3.1 milyong migrante ang pumasok sa Amerika. Kalagitnaan ng 1840s, pinalitan na ng mga migranteng Irish ang mga kababaihang Yankee bilang pangunahing pwersa sa mga pabrika ng tela sa New England dahil mas mura ang kanilang paggawa.

Rebelyong Industriyal at Agraryo

Pinakamalinaw na katibayan ng sukdulang kahirapan at kaapihang dinaranas ng mga manggagawa ng panahong ito ay ang paglakas ng kilusang manggagawa sa Amerika. Nahihinog pa lang ang kapitalismo sa Amerika, sa iba’t ibang dako ay nagsusulputan na ang mga unyon at nagpuputukan ang mga welga. Sa katindihan nito noong 1853-54, mahigit sa 400 welga ang pumutok sa pinakamalalaking estado sa Amerika kahit kagagaling lang nito sa pagsadsad noong 1837, sa panahon ng resesyon ng ekonomya (Panic of 1837) at kontra-opensiba ng kapital.

Paulit-ulit na winasak ang mga unyon at welga pero paulit-ulit na bumangon hanggang sa rumururok sa tinatawag na Great Strike of 1877 na naghugis insureksyon. Ang pambansang kilusang welgang ito ay nagsimula pa noong 1873-74 nang sumiklab at lumaganap ang malawakang welga sa mga perokaril sa isyu ng wage cuts. Una pa rito’y ang malawakang kampanya para sa 8-oras na araw paggawa na pumutok sa New York, Massachusetts, at iba pang estado. Noong 1872, mahigit sa 100,000 manggagawa ang nag-walk-out sa New York. Sa mayorya ng mga welga, ang isyu ay ang wage cuts pero sumusulong ang mga labanan hanggang sa kahilingan sa pampulitikang mga reporma at ang kampanya para sa 8-oras na araw paggawa.

Dahil sa tindi, lawak at katangian ng mga welga at aksyong protesta, naobliga ang presidente ng US noon (Hayes) na mobilisahin ang National Guards at ipag-utos ang "paggamit ng kailangang dahas" para wasakin ang mga welga at protektahan ang karapatan sa pribadong pag-aari. Matapos na masawata ang mga welgang ito, ilang buwang nag-ingay ang mga kapitalista, pulitiko at opisyal ng militar at iginiit ang pagtatayo ng malaking "standing army" ng Amerika para "mapigilan ang isang insureksyon na tipong-Paris Commune" (1871) na naganap sa France.

Sa pagkahinog ng kapitalismo sa Amerika, hindi lang ito niyugyog ng paulit-ulit na pagbugso ng kilusang manggagawa sa kalunsuran at mga rebelyong agraryo (____) kundi ng peryodikal na pagsiklab ng matitinding krisis. Kung hindi ito sumampa sa antas ng monopolyo- kapitalismo, at naging imperyalistang pwersa sa daigdig, magigiba ang kapitalismo sa Amerika sa tindi ng Great Depression ng 1893 at Great Depression ng 1929.

Pumuputok ang mga krisis na ito sa kabila ng kalagayang hanggang 1880s, sa deskripsyon ng isang historian, ang karamihan ng mga pabrika sa Amerika ay nananatiling tipong mga talyer ng artisano at hindi pa mga integrated na planta. Pero sa antas pa lang na ito ay daan-daan na ang nababangkrap at nagbabagsakann kapitalistang negosyo dahil sa matinding kompetisyon sa presyo. Imbes na reorganisahin ang kanilang mga negosyo, nagpapatindihan sila sa pagtitipid sa pasweldo.

Sunud-sunod Na Mga Krisis Pang-ekonomya

Hanggang 1837, halos hindi pa umuusad ang mekanisasyon ng paggawa sa Amerika. Ang pagpihit ay naganap sa pagitan ng 1847 at 1854 nang simulan ang introduksyon ng steam-powered machinery sa mga susing industriya at sinabayan ito ng paggamit ng mga tren, telegrama at steamship. Pero 1837 pa lang ay pumutok na ang isang malubhang krisis pang-ekonomya (Panic of 1837) dahil sa sobrang produksyon sa ilang industriya. Umabot ito sa pagguho ng credit at banking. Sa panahong ito, sa Hilagang bahagi ng Amerika, walang matagpuang bukas na banko. Ang epekto ng krisis ay ang pagrenda sa komersyal na ekspansyon at improbisasyon ng mga kagamitan sa produksyon.

Pagpasok ng 1854, sumiklab ang matinding resesyon, at lumala ito, mula 1857 hanggang 1859, sa anyo ng Unang Depresyon sa US. Hindi pa man lubusang sumisikad ang mekanisasyon, at wala pang kumakatas na prosperidad sa mayorya ng populasyon, namimintog na’t nananabog sa panloob na krisis ang kapitalistang sistema sa panahong ito ng "free enterprise".

Ang partikular na krisis na ito ang nagpaigting sa kontradiksyon ng kapitalismo ng mga taga-Hilaga at aliping-paggawa ng mga taga-Timog. Kailangan ng kapital ang malawak at murang paggawa ng mga Itim na ayaw pakawalan ng mga plantasyon sa Timog samantalang nangangamba ang mga taga-Timog sa tunay na disenyo ng mga taga-Hilaga laban sa kanilang antigo at bastardong sistema ng produksyon. Bandang 1861, nagdeklara ng secession ang pitong estado sa Timog at sumiklab ang gera sibil – ang unang modernong gera sa daigdig na ikinasawi ng mahigit sa 600,000 Amerikano.

Matapos ang Depresyong ito, 14 na taon lang ang lumipas at pumutok ang mas matinding krisis – ang Great Depression ng 1873-78. (Check kung international ang krisis na ito). Malalim at permanente ang epekto ng depresyong ito sa ekonomya ng Amerika. Libu-libong negosyante ang nagbagsakan, at sa panahong ito, halos naglaho ang orihinal na mga "negosyong pamilya" na dati’y namumutiktik sa buong Amerika. At ang mga naiwang nakatindig, matapos ang pananalanta ng depresyon, ay nagsisimula nang maghugis monopolyo.

Pagkawasak Ng Kabuhayan Ng Indepedyenteng Prodyuser

Nang pumutok ang unang krisis (1837), mga 54 na taon mula nang sumiklab ang Rebolusyong Amerikano, napakaliit na bahagi pa rin ng populasyon ang nabubuhay sa sahurang-paggawa o kabilang sa di-agrukulural na populasyon. Kahit matapos palayain ang mga aliping Itim, ang malawak na mayorya ng populasyon ng Amerika ay nabubuhay, hindi sa sahurang paggawa, kundi sa indepedyenteng paggawa ng mga nagsasariling magsasaka (yeomen) at nagsasariling artisano (craftsmen) o kombinasyon ng dalawang hanapbuhay na ito.

Pero pagdating ng 1880, ang di-agrikultural na bahagi ng kabuuang populasyon na nagtatrabaho ay umabot na sa 48.4 na porsyento. Mula 1880 hanggang 1990, ang di-agrikulural na mga mangagawa sa Amerika ay umabot na sa 59.6 na porsyento ng nagtatrabahong populasyon. Hindi lang ito resulta ng pagdagsa ng mga migrante na ang kinabagsakang kapalaran sa Amerika ay ang sahurang-paggawa sa mistulang mataderong mga pabrika o resulta ng paghigop ng kapital sa dating aliping-paggawa ng masang Itim. Ang di maikakailang kahulugan ng pag-igpaw ng bilang ng mga sahurang-manggagawa ay winasak ng pagsulong ng kapitalismo ang ekonomya ng mga indepedyenteng prodyuser na siyang mayorya ng populasyon.

Pinatay ng "malayang kompetisyon" ang nagsasariling hanapbuhay ng ordinaryong mga magbubukid at artisano sa buong kalawakan ng Amerika na bumubuo sa mayorya ng populasyon. Ito’y sa kabila ng kalagayang napakalawak ng lupain ng Amerika. Napakaraming oportunidad para magbungkal ng sariling lupa o maging mga indepedyenteng prodyuser ang karamihan ng Amerikano.

Kaparis ng ginawang anihilasyon sa mga Indians sa pagdagsa ng settlers mula Europe, nilipol ng kapital ang mga indepedyenteng prodyuser. Ginawang mga sahurang alipin ng kapitalistang industriya at agrikultura. Ito rin ang naganap sa sinasabing "Old World" (mga bansa sa Europe). Binangkrap ng pagsulong ng kapitalismo ang nagsasariling ekonomya ng mga indepedyenteng prodyuser. Matapos lumaya sa pyudalismo, sila’y nginuya at nilamon ng modernong kapital, sinibak at pinanggatong sa modernong industriya. Ginawang mga proletaryong elementong walang natirang pag-aaring kasangkapan sa produksyon kundi ang lakas-paggawa.*

Ito ang sinasabing "prosperidad" na inihandog sa mayorya ng populasyon sa pagsulong ng kapitalismo sa landas ng malayang pamumuhunan, kalakalan at kompetisyon – ang itransporma ang kanilang "malayang paggawa" sa ordinaryong kalakal sa anyo ng sahurang-paggawa, ang itransporma ang mayorya ng populasyon sa mga sahurang-alipin ng kapitalistang kaharian.

Ayon kay Walt Whitman, isa sa pinakamahusay na makata at manunulat ng Amerika sa kanyang deskripsyon sa panahong ito: "Kung ang US, gaya ng mga bansa sa Old World, ay nagagawang magpatubo ng masaganang ani ng populasyong hikahos, desperado, disgustado, palaboy, miserable ang sweldo – na siyang lumalago sa lumilipas na mga taon – samakatwid, ang ating eksperimento sa republika, sa kabila ng mga paimbabaw na tagumpay, sa pinakapuso ay isang di-malusog na kabiguan."

Grasya ng Imperyalismo

Hindi naganap ang ipinagmamalaking prosperidad ng populasyon ng Amerika sa unang 120 taon ng pag-unlad ng kapitalismo sa landas ng malayang kompetisyon. Ang naganap sa panahong ito ay ang proletaryanisasyon ng masang Amerikano.

Kahit sa unang mga dekada ng monopolyo-kapitalismo sa Amerika – mula 1990s hanggang sa sumiklab ang pinakamatinding pang-ekonomyang krisis ng kapitalismo, ang Great Depression ng 1929 – hindi pa rin tumulo ang prosperidad ng imperyalismo sa mayorya ng populasyon bagamat pinagpepyestahan na ito ng mga naghaharing uri sa Amerika. Nagsimulang dumating ang balatong grasya ang kapitalismo sa Amerika nang ito’y maging numero unong imperyalistang bansa sa buong daigdig matapos ang WW II.

Modernong imperyalismo at hindi ordinaryong kapitalismo ang nagbigay ng prosperidad sa populasyon ng Amerika at mga bansang industriyal pero ang kapalit nito ay ang paghihikahos ng mayorya ng populasyon ng mundo na nanatiling atrasado dahil sa imperyalistang dominasyon.

Dominasyon Ng Monopolyo-Kapital Sa Lipunang Amerikano

Pagdating ng 1920s, nalubos na ang dominasyon ng monopolyo-kapital hindi lang sa hanay ng uring kapitalista sa US kundi sa buong populasyon at lipunan., laluna sa uring manggagawa. Mayorya ng mga manggagawa sa manupaktura ay nagtatrabaho sa mga pabrikang nagkakahalaga ng mahigit isang milyong dolyar. Bago sinasakop ang mundo, sinakop muna nito ang sariling populasyon.

Pero kakaiba ang naging proseso ng pagkontrol ng monopolyo-kapital sa lipunang Amerikano kumpara sa ibang bansang industriyal. Ang paghahari nito sa Amerika ay hindi naganap sa paraan ng pakikipagkasundo ng kapital sa paggawa na gaya ng karanasan sa ibang bansang industriyal. Naganap ito sa tahasang panunupil at pagwasak sa kilusang manggagawa. Sa ibang mga bansang industriyalisado, gaya ng Great Britain, Germany, France, Italy at kahit Canada, Australia, at Japan, ang pagsampa sa kapangyarihang pampulitika at pang-ekonomya ng monopolyo-kapital ay may kalangkap na "kompromiso" at "sosyohan" sa poder sa pagitan ng kapital at paggawa.

Palsipikado man ang representasyon sa uring manggagawa, lumitaw sa mga bansang ito ang malalakas na partidong pulitikal na karelyebo o karibal sa kapangyarihang pang-estado (Labor Party sa Great Britain, Social-Democratic Party sa Germany, Socialist Party at Communist Party sa France, Communist Party sa Italy). Pero sa Amerika, hindi nakaigpaw ang kilusang manggagawa sa ganitong antas dahil hindi "kompromiso" ang inalok ng monopolyo-kapital kundi matinding panunupil. Ang mga pagtatangkang magtayo ng mga partido sa Amerika na nakabase ang suporta sa paggawa ay agad kinubkob ng matindi at sustenadong atake ng monopolyo kapitalismong maagang nakonsolida at namonopolisa ang poder sa tuktok ng lipunang Amerikano.

"Great Depression" Ng 1929

Mula nang sumampa sa yugto ng monopolyo-kapitalismo hanggang sa bago ipatupad ang "New Deal" ni Franklin Roosevelt, presidente ng US mula 1933-45, sustenado ang atake ng kapital sa uring manggagawa katulong ang armado at ligal na aparato ng estado. Matapos ang pagkatalo ng malawakang welga ng American Railway Union noong 1894 na dinurog ng pinagsanib na lakas ng mga higanteng korporasyon at mapanupil na mga kautusan ng estado, kalahok ang US Cavalry, sunud-sunod ang pagkatalo ng mga pagtatangka ng mga manggagawa na hamunin ang big business sa Amerika. Matapos World War I (1914- ), hindi na nabawi ng militanteng unyonismo ang dating inabot na lakas.

Ang pagputok ng "Great Depression" ng 1929 ay may koneksyon sa pagkawasak ng pambansang kilusang manggagawa sa Amerika matapos ang World War I. Ang mga taon matapos ang World War I ay binansagang "carboniferous capitalism". Ang pinakapuso nito ay ang interkoneksyon ng pagmimina, perokaril at mga pabrika na inilatag ng Rebolusyong Industriyal. Mianufacturing at mining pa lang ay sankatlo na agad ng GNP habang ang employment sa industriyal na sektor kasama ang transportasyon at konstruksyon ay nasa 44 porsyento ng mga nagtatrabaho. Ang nasa kategoryang manual laborers, nang panahong iyon, ay mahigit sa 2/5 ng labor force.

Bago gulantangin ng Depresyon, ang US ay istorya ng umaapaw na pag-asenso. Ito ang numero unong prodyuser ng coal at steel sa mundo. Net exporter ng manufactured goods, at mula World War I hanggang 1985, net exporter ng kapital. Ang "sikreto ng tagumpay" ay ang "katipirang" nakukuha sa malakihang operasyon, sistematikong dibisyon ng paggawa at rasyunalisasyon ng daloy ng produksyon. Nagagawa nitong palakihin ang "output" ng mas kaunti ang "input". Ibig sabihin, naitataas ang produktubidad habang bumabagsak ang por pirasong gastos sa paggawa (labor cost per unit).

Sa pagmimintina sa mababang pasahod, o pagbibigay ng mas maliit na umento kumpara sa paglaki ng produktubidad, kahit maliit ang por pirasong tubo, lumalaki ito dahil dinadaan sa dami. Hindi kasabay ng higanteng paglaki ng produktubidad ang pagtaas ng sahod. Ang produktubidad ng industriya ng bakal ay 100 porsyento ang itinaas mula 1890-1910, pero ang sweldo ng mga manggagawa ng bakal ay tumaas lang ng 20 porsyento. Ang totoong nagpondo sa paglago ng mga negosyo sa Amerika ay hindi ang kapital sa pinansya kundi ang akumulasyon ng tubo sa "katipiran" na ito sa proseso ng paggawa.

Dahil mahina ang oposisyon mula sa organisadong paggawa, alaberde ang mga imbestor sa paglalagak ng kanilang kapital. Umapaw ang kapital sa mga industriyang malaki ang tubo hanggang sa sumobra ang kapasidad nito sa produksyon. Isinugal ang puhunan sa mga ispekulasyon. Nagpyesta ang malalaking kapitalista sa dambuhalang tubo hanggang sa biglang gumuho ang buong ekonomya nang sumiklab ang Depresyon.

Nagsarahan ang mga pabrika. Nangalat sa kalsada ang walang trabaho. Pumipila ang tao sa tinapay at abuloy. Nagsulputan ang mga slum areas sa mga syudad ng Amerika. Imbes na ipamigay sa tao ang mga sobrang produkto, sinira o itinapon ito sa dagat dahil lalong babagsak ang presyo kapag libreng ipinamahagi. May "mass production" ang mga pabrika pero walang katumbas na "mass consumption". Dahil tinipid ang sweldo para lumaki ang tubo. Mataas ang produktubidad ng lipunan, pero mababa ang kapasidad na bumili ng populasyon. Kinagat ng ahas ang sariling buntot, nilamon ng sariling kontradiksyon ang kapitalismo.

World War II Ang Nagligtas Sa Amerika

Ang US Civil War ay resulta ng pangangailangan sa internal na ekspansyon ng kapitalismo sa Amerika. Ang WW I at WW II ay resulta naman ng pangangailangan sa eksternal na ekspansyon ng mga imperyalistang bansa. "Masikip" na ang kani-kanilang bayan para sa kanilang higanteng kapital. Ito ang kakatwa sa imperyalismo. Kailangan iluwas ang sobrang dami ng kapital at kalakal gayong naghihikahos ang sariling populasyon.

Sinasabing si Franklin Roosevelt, ang presidente ng US mula 1933-45 ang nagligtas sa kapitalismo sa Amerika sa bingit ng pagbagsak. Ang totoo’y ang nagsalba sa Amerika ay ang ikalawang gera mundyal. Ang "New Deal" ni Roosevelt ang pinangsawata sa kumukulong antagonismo sa pusod ng lipunang Amerikano sa panahong ito ng Depresyon. Dahil papasok ang Amerika sa panibagong gera, nangibabaw ang makitid na nasyunalismo sa mga sigalot sa pagitan ng kapital at paggawa. Bumenta ang "New Deal" na ito sa masang Amerikano.

Sa atrasadong kompromisong ito ng kapital sa paggawa, ang mga aristokratang lider ng kilusang unyon sa Amerika ay ginawang mga pekeng junior partner ng Democratic Party, bahag na buntot ng monopolyo kapitalismo at lantarang kolaboreytor ng imperyalistang ekspansyon ng Amerika. Kapalit nito ay ang muling rekognisyon ng kapital sa mga karapatan ng manggagawa at ginarantiyahan ang balato sa pag-unlad ng ekonomya na malaking porsyon ay hinihigop sa buong daigdig.

Dumating ang mga balatong ito ng prosperidad nang ganap na maghari sa buong mundo ang Amerika matapos ang WW II. Madaling nasolo ng US ang mundo sa unang mga dekada matapos ang gera dahil sa pagkawasak ng ekonomya ng kanyang karibal. Sa dalawang gerang mundyal na naganap na parehas sinangkutan ng US, kahit isang bomba ay walang nahulog sa mainland Amerika samantalang ang mga syudad ng ibang imperyalistang bansa ay pinulbos ng bomba at binulabog ang produksyon at populasyon.

Naglalahong Prosperidad Ng Masang Amerikano

Pero ang mga balatong ito ng "New Deal" sa masa ay hindi kusang-loob ng mga kapitalista o ng gubyerno. May malaking kinalaman dito ang paglago ng unyonismo sa panahong ito. Pagpasok ng dekada ng 1950s, umaabot na sa 80 - 90 porsyento ng mga manggagawa sa mga industriyang gaya ng kotse, bakal at coal mining ang unyonisado. Sa buong sektor ng manupaktura ay nasa 70 porsyento. Nasa 35 porsyento ng buong lakas-paggawa ang saklaw ng mga unyon. Batay sa mga pag-aaral, ang pangkalahatang diperensya sa sahod, benepisyo at kondisyon sa paggawa ng mga unyonisado sa di unyonisadong mga manggagawa ay nasa 20 porsyento.

Mula 1947 hanggang 1973, ang kita ng mga pamilya sa Amerika ay lumaki ng 2.4 hanggang 3 porsyento bawat taon. Halos nadoble ang kita sa nagdaang tatlong dekada matapos ang WW II. Pero mula 1973, sumumpong na uli ang dating regular na sakit ng kapitalismo. Pumutok ang recession.

Mula noon, hindi na tumaas ang tunay na halaga ng sahod ng mga manggagawa, at mula 1978, bumagsak pa ito ng 11 porsyento gayong ang kanilang produktubidad ay tumaas ng 24 porsyento mula 1979. Sa nakalipas na 20 taon, ang tunay na halaga ng sahod ng 75 porsyento ng mga manggagawa sa US ay bumagsak ng 20 porsyento. Kahit ang mga manggagawang gradweyt ng kolehiyo ay dumanas ng 2 porsyentong pagbagsak ng halaga ng kanilang kita mula 1987. Ang minimum wage sa US ay hindi itinaas mula 1981 hanggang 1989, at ang halaga nito ay bumagsak ng 16 porsyento. Mula 1991, ipinako na ito $4.25 bawat oras. Ang nabibili ng halagang ito ay 2/3 lang nabibili ng minimum wage noong 1960.

Dahil bumabagsak ang kita, naoobliga ang mga manggagawa na magtrabaho ng mas mahabang oras, pagtrabahuin ang mas maraming myembro ng pamilya at malubog sa pagkakautang. Mula 1979 hanggang 1989, ang karaniwang taunang oras na inuukol sa pagtatrabaho ng lahat ng manggagawa sa Amerika ay nadagdagan ng 5 porsyento. Pagdating ng 1990, 59 porsyento ng mga ina ay naghahanapbuhay mula sa dating 45 porsyento noong 1980. Mula 1979 hanggang 1989, ang bilang ng mga manggagawang mahigit sa isa ang hanapbuhay ay lumaki mula sa 4.7 milyon sa 7.2 milyon. Pero hindi pa rin tumataas ang kita kumpara sa gastos. Kaya’t obligado silang mangutang. Mula 1980 hanggang 1989, ang kabuuang pagkakautang ng mga konsyumer sa Amerika ay lumundag mula $631 bilyon sa $936 bilyon.

Paparaming mga manggagawa ang wala na ring kasiguruhan sa trabaho. Ang kabuuang bilang ng tinatawag na "contingent workforce" sa US (temporary, part-timers, "independent contractors") ay tinatayang nasa 37 milyon, 25 porsyento ng kabuuang workforce ng Amerika. Lumaki ito ng 193 porsyento mula 1985 hanggang 1995. Dahil sa mga downsizing, 43 milyong trabaho ang nalipol sa Amerika mula 1979 hanggang 1995. Ang naprodyus naman na bagong trabaho sa panahong ito ay nasa 23 milyon lang. Sa mga nawalan ng trabaho dahil sa downsizing, 35 porsyento lang ang nakakita ng bagong trabaho na parehas o mas mataas ang sweldo kaysa dati nilang trabaho.

Habang bumabagsak ang kita ng mga manggagawa sa Amerika, lumalaki naman ang kita ng mga kapitalista kasabay ng pagtaas ng produktubidad. Mula 1980 hanggang 1995, tumaas ng 205 na porsyento ang tubo ng mga kapitalistang kompanya habang mga manedyer ay tumaas ng 499 porsyento! Mula 1983 hanggang 1989, kinamkam ng 1 porsyento ng populasyon ang 62 porsyento ng nadagdagan na yaman sa Amerika habang ibinulsa ng susunod na 19 porsyento ang 37 porsyento. Ang natitirang 80 porsyento ng mga Amerikano ay pinaghatian ang natitirang 1 porsyento!

May malaking kinalaman rito ang pagbagsak ng kilusang unyon sa Amerika dahil sa kontra-opensiba ng kapital na nagsimula mula noong nararamdaman na ng mga kapitalista ang papalapit na krisis.. Mula sa kalakasan nito noong kalagitnaan ng 1950s, lumiit ang bilang ng unyonisado sa 28 porsyento noong kalagitnaan ng 1970s, at sa kasalukuyan, nasa 15 porsyento na lang ng kabuuang workforce, at 11 porsyento ng mga nasa pribadong industriya. Ang pagbagsak ng unyonismo ang dahilan ng pagliit ng mga benepisyo mula 1980s, kabilang ang 7 porsyento na pagliit ng bilang ng mga kompanyang nagbibigay ng health coverage at 6 porsyento na pagliit ng nagbibigay ng pension plan.

Ang "Modelong" Amerikano

Kung lalagumin ang lahat ng ating isinalaysay, ang sumusunod ang mabubuong kongklusyon:

Una, ipinundar ang kapitalismo sa Amerika sa murang paggawa ng mga alipin, migrante, katutubong Amerikano, at mga kababaihan at kabataang manggagawa.

Ikalawa, sa mahigit 100 taon ng pag-unlad ng kapitalismo sa Amerika sa landas ng "mal;ayang kompetisyon", hindi prosperidad ang idinulot nito sa mayorya ng popopulasyon. Ang ibinunga nito proletaryanisasyon ng buong lipunan kabilang ang pagkawasak ng mga indepdyenteng prodyuser at transpormasyon nila bilang mga sahurang-manggagawa.

Ikatlo, sa mahigit 100 taong pag-unlad ng "malayang" kapitalismo sa Amerika, dumanas na agad ito ng sunud-sunod at maiigting na mga resesyon at depresyon o mga krisis ng sobrang-produksyon na kung hindi ito bumaling sa pandaigdigang imperyalistang ekspansyon, mananabog ang buong ekonomya at babagsak.

Ikaapat, kung hindi man umasenso ang populasyon ng Amerika sa panahon ng "malayang" kapitalismo, hindi rin ito umasenso kahit noong panahong sumampa na ito sa antas ng monopolyo-kapitalismo o sa unang mga dekada ng pagiging imperyalista ng Amerika.

Ikalima, ang pag-angat sa kapangyarihan ng monopolyo-kapital ay dinaan sa lantarang pagwasak sa kilusang manggagawa na kaiba sa dinaanang landas ng mga bansa sa Europa.

Ikaanim, substansyal ang itinaas ng istandard ng pamumuhay ng populasyon ng Amerika nang masolo nito ang dominasyon sa ekonomya ng mundo matapos ang World War II.

Ikapito, anumang pag-angat ng istandard ng pamumuhay ng mga Amerikano ay hindi resulta ng anumang pagbabago sa distribusyon ng kayaman sa kanilang lipunan. Resulta ito ng simpleng paglago ng kayamanang ng US bilang numerong imperyalistang bansa sa daigdig.

Ikawalo, sa mahigit 250 taon ng kapitalismo sa Amerika, ang distribusyon ng kayamanan ay halos hindi nagbabago. Lumalala pa nga sa paglaki ng agwat sa pagitan ng mayaman at mahirap. At sa kasalukuyan, 1 porysento na lang ng bagong yaman ng Amerika ang pinaghahatian ng 80 porsyento ng populasyon.

Ang kapitalismo bang ito ng amerika ang dapat gawing "modelo" ng pag-unlad ng mundo? Ang prosperidad ba ng Amerika ang pruweba na superyoridad ng kapitalismo o ito ang pruweba na kung hindi magiging imperyalista ang isang bansa, hindi tatagal ang kapitalismo? Kung ganito ang kasaysayan ng pagyaman ng Amerika – kung inuubos ng 20 porysento ng mayayaman sa Amerika ang 99 porsyento ng kayamanan ng kanilang lipunan at ang itinitira sa 80 porsyento ng populasyon ay 1 porsyento! – paano tayo maniniwala sa ultimong intensyon ng itinutulak nitong "globalisasyon" ng ekonomya ng daigdig?

IX. Abolisyon ng Pagsasamantala

IX. ABOLISYON NG PAGSASAMANTALA

SINO mang naghahangad na totohanang lutasin ang problema ng kahirapan ay dapat aralin ang pinag-uugatan nito. Ang kahirapan ay gaya ng anumang malubhang sakit na hindi makukuha sa patapal-tapal o padasal-dasal. Ang epidemyang ito ay kailangang sugpuin sa kanyang pinanggagalinganu Bunutin sa kanyang pinag-uugatan.

Hangga’t ang mga kagamitan sa produksyon at ikabubuhay ng lipunan ay pribadong pag-aari ng iilan, patuloy lang na kakamkamin ng mga may-ari nito ang kalakhan ng yamang likha ng lipunan at ipagkakait ito sa karamihan.

Hangga’t ang mga kagamitan sa ikabubuhay at ikauunlad ng lipunan ay ginagamit na instrumento ng pagsasamantala imbes na simpleng instrumento sa produksyon, mananatili at patuloy na lulubha ang paghihikahos ng mayorya ng populasyon.

Hangga’t ang bawat lipunan at ang buong daigdig ay pinaghaharian ng uring kapitalista at ng imperyalistang kapital – ang progreso ay hindi mauuwi sa pagginhawa ng tao kundi sa paglago ng pribadong yaman at pagdami ng mahirap.

Ang pagkakaimbento ng modernong makinarya ang nagbibigay ng pagkakataon sa tao na pawiin ang kahirapan at pang-aalipin sa lipunan. Narating na ng syensya’t teknolohiya ang halos walang hanggang kapasidad para sa produksyon ng mga pangangailangan ng lahat para sa komportableng pamumuhay.

Sobra-sobra na ang kapasidad ng paggawa at ng mga instrumento nito para maging masagana ang pamumuhay ng lahat at hindi lang ng ilan. Ang hangganan ng kapasidad na ito ay ang limitadong suplay ng likas na yaman mula sa Kalikasan. Ang problema, may peligrong maubos at masagad ang likas na yamang ito ng daigdig sa pagtustos sa kahayukan sa tubo at luho ng kapitalismo nang hindi man lang nakakatikim nang kaunlaran at kaginhawahan ang mayorya ng populasyon ng mundo.

Pumapasok na ang daigdig sa isang sitwasyong nanganganib nang masagad ang mga kagubatan, karagatan, kalupaan, at pati ang kalangitan. Walang kasing pakundangan kung huthutin ito ng kapitalismo sa nagdaang mga dekada sa hibang na kahayukan sa tubo at luho. Hindi man lang inalala ang susunod na henerasyon na mga tao na gagamit nito. Ang polyusyong ibinubuga ng modernong industriya ay kumakatok na sa kritikal na proporsyong. Kapag umabot sa kasukdulan, baka hindi na mabawi ng tao ang pagkasira ng ekolohiya ng mundo (Box).

Isang siglo lang ng kapitalistang industriya ay halos masagad na ang Kalikasan na ilang milyong taong sumustena sa mga nesesidad ng tao. Pero ang nagpasasa ay maliit na porsyento lang ng lipunan. Ipinagkait sa mayorya ang benepisyo sa likas na yaman ng mundo. Hindi lang ang paggawa ang pinipiga ng kapitalismo sa matinding pagsasamantala. Pati ang Kalikasan ay sinasagad. Kung ang ina ng yaman sa mundo ay ang Kalikasan at ang ama ay ang Paggawa, ang abusadong anak nila ay ang Kapital.

Nesesidad ang nagtakda ng paglitaw ng pribadong pag-aari. Nesesidad rin ang nagtatakda sa abolisyon nito. Ang nesesidad na ito ay ang pangangailangang puksain ang salot ng kahirapang gawa ng pribadong pag-aari. Kung dati’y ang pribadadong pag-aari ay isang nesesidad para umandar ang progreso – at dati’y ang lipas na mga anyo nito ng panlipunang pag-iral ang nagiging sagabal sa progreso – ngayon, ang pribadong pag-aari ng mga kagamitan sa produksyon – sa anumang porma nito – ang siya na mismong nagiging sagabal sa ibayong pagsulong ng tao.

Lumitaw na sa entablado ng kasaysayan ang instrumentong tumutugon sa nesesidad ng abolisyon ng paghihikahos sa mundo – ang modernong makinarya – at gayundin ang pwersang aktwal na humahawak ng mga instrumentong ito – ang uring manggagawa. Ang saligang problema’y hawak man ng mga manggagawa ang instrumentong ito ng unibersal na progreso, ito’y pribadong pag-aari ng uring kapitalista. Dahil inaangkin pribadong pag-aari ng uring kapitalista – anuman ang produktubidad ng masang anakpawis sa paggamit ng mga instrumento ito sa proseso ng paggawa – ang bulto ng benepisyo ay hindi para sa buong lipunan kundi sa mga nagmamay-ari ng ikabubuhay at ikauunlad ng tao.

Umunlad sa ganitong antas ang produktubidad ng paggawa sa lipunan dahil sa paglitaw ng uring kapitalista. Ngayong narating na ng mundo ang ganitong antas ng modernong produksyon, dapat nang mawala ang uring ito sa ibabaw ng lipunan. Mabubuhay ang lipunan kahit walang kapitalista. Pero hindi ito mabubuhay kung walang manggagawa. Tapos na ang kabuluhan sa kasaysayan ng mga panginoong maykapital gaya nang obligadong mawala sa tuktok ng lipunan ang mga panginoong may-alipin at maylupa nang abutan ng pagsulong ang kanilang mga antigong sistema ng lipunan.

Ang papel ng uring kapitalista sa kasaysayan ay paunlarin ang mga kagamitan sa produksyon ng lipunan sa antas na inabot nito sa kasalukuyan. At mahusay niya itong nagamapanan. Pero wala sa kanyang kalikasan – sa kanyang pagiging kapitalista – ang gamitin ang mga instrumentong ito ng progreso para umunlad at guminhawa ang buhay ng tao sa mundo. Insidental para sa kanya ang pangangailangan ng tao. Ang esensal, bilang may-ari ng kapital, ay ang produksyon at akumulasyon ng tubo.

Totoo, tinutugunan ng uring kapitalista ang samu’t saring pangangailangan ng tao. May kabuluhan sa lipunan ang kanyang mga produkto. Syempre, kung walang saysay, walang bibili at hindi siya tutubo.. Gumagawa pa nga siya ng artipisyal na mga pangangailangan sa pamamagitan ng adbertisment. Pero ginagawa niya ang mga produktong tumutugon sa mga pangangailangan ng tao para tumubo. Hindi ang magbigay ng serbisyo sa lipunan. Ang serbisyo ng mga produkto ng kapitalistang pabrika ay insidental na epekto ng pagnenegosyo. Hindi ito ang ultimong intensyon ng kapitalistang produksyon. Ang motibo at tanging motibo, ay tubo at walang iba kundi tubo. Ang simpleng-simpleng katotohanan ay hindi magnenegosyo ang isang kapitalista kung hindi siya tutubo. Obligadong palaguin niya nang todo-todo ang tubo, kahit sino ang maperwisyo, dahil sa kalikasan ng kapitalismo.*

Bilang kapitalista, ang makinarya ay instrumento ng negosyo, hindi simpleng intrumento ng progreso. Bilang instrumento ng negosyo, ibig sabihin, ito’y intrumento ng tubo. Bilang instrumento ng tubo, ibig sabihin, ito’y intrumento ng pagsasamantala dahil ang tubo sa produksyon ay malilikha lang sa pagsasamantala ng kapital sa paggawa. At bilang instrumento ng pagsasamantala, ibig sabihin, kailanman ay hindi ito magiging instrumento para sa abolisyon ng kahirapan at pang-aalipin, hangga’t nananatiling pribadong pag-aari ng uring kapitalista.

Pero wala sa kalikasan ng makinarya ang pagiging pribadong pag-aari at wala rin sa kalikasan ng paggawa ang pagiging kalakal. Ito’y nasa kalikasan ng lipunang umiiral, ng sistemang kapitalista, ng relasyon sa produksyon ng kapitalista at manggagawa. Ibig sabihin, ang problema ay wala sa intrumento ng produksyon at pwersa ng produksyon, kundi nasa relasyon sa produksyon – ang kapitalistang relasyon ng mga tao sa lipunan.

Ang pribadong pag-aari ay isang relasyong panlipunan. Hindi ito isang bagay na pisikal na umiiral sa loob ng mga bagay. Wala sa kalikasan ng mga puno sa gubat ang sila’y maging pag-aari ng sinuman. Pero nang itakda ng batas ng lipunan na ang mga puno sa 100,000 ektarya ng kagubatan ay konsesyon ng isang tao, ang milyun-milyong punong ito na dati’y walang may-ari ay naging pribadong pag-aari ng isang indibidwal. Kung binayaran man ang konsesyon, walang kinalaman sa transaksyong ito, kahit bahagya, ang batas ng kalikasan. Ito ay gawa ng batas ng lipunan na gawa ng tao.

Ganito rin ang bilyun-bilyong piraso ng mga produktong nililikha ng lipunan sa kapitalistang sistema ng produksyon. Wala rin sa kalikasan ng bawat pirasong ito ang pagiging pribadong-pag-aari ninuman. Ang bawat modernong kalakal ay produkto ng buong lipunan, ng sama-sama at sari-saring paggawa ng tao sa iba’t ibang lugar. Pero lahat ng produktong ito ay pribadong pag-aari ng indibidwal na mga kapitalista dahil – ayon sa batas ng kapitalistang lipunan – kung sino ang may-ari ng kapital ay siya ang may-ari ng produkto at ng tubo sa pagbebenta nito.

Ang kapital, sa madaling salita, ay kumakatawan sa isang relasyong panlipunan sapagkat ito ay isang porma ng pag-iral ng pribadong pag-aari – ang prinsipal na porma ng pag-iral ng pribadong pag-aari sa lipunang kapitalista.

Ang kapital ay binubuo ng instrumento sa produksyon, ng hilaw na materyales at ng lakas-paggawa, at sa dulo ng produksyon – ang surplas, ang tubo -- at bawat isa ay ginagawang pribadong pag-aari ng uring kapitalista. Kung ang pribadong pag-aari ay isang klase ng relasyong panlipunan na hindi naman talaga umiiral sa loob ng mga bagay – at ang kapital ang prinsipal na porma ng pag-iral ng pribadong pag-aaring ito sa kapitalistang sistema – ibig sabihin, ang mismong kapital ay isang klase ng relasyong panlipunan, ang dominanteng relasyon sa araw-araw na buhay ng mga tao. Sa kapital nakadeposito ang mapagsamantalang relasyon ng tao sa modenong kaayusan.

Ang pag-iral ng kapital – bilang porma ng pribadong pag-aari o bilang relasyong panlipunan – ay hindi isang bagay na "natural" sa lahat ng lipunan. Lumitaw lang ito sa nakalipas na 500 taon, samantalang humigit-kumulang, ay 10,000 taon na ang nakakaraan mula nang lumitaw ang unang porma ng pribadong pag-aari sa anyo ng sistemang alipin. Ibig sabihin, kung ang kapitalismo ay may pinagsimulan, ito ay mayroon ring katapusan gaya ng naunang mga sistemang dinaanan ng pag-unlad ng kasaysayan patungong kapitalismo.

Ngunit ang mga mapang-aliping sistemang pinaglilipasan ng kasaysayan ay hindi kusang naglalaho. Ito’y ibinabagsak! Ibinabagsak ng mga produktibong pwersang sinasagkaan at sinasakal ang pag-unlad ng naghaharing mga relasyong panlipunan. Ito ang kasalukuyang kalagayan ng uring manggagawa at masang anakpawis. Ang karapatang umunlad ng mga taong siyang nagpapagod at nagpapawis sa lipunan ay sinasagkaan ng umiiral na sistemang ang yamang likha ng marami ay kinakamkam ng iilan.

Ang dahilan ng kawalan ng pag-unlad ay hindi sapagkat hindi produktibo ang mga manggagawa, at lalong hindi rin sapagkat hindi produktibo ang mga instrumento ng paggawa. Sobra-sobra na nga ang produktubidad. Ang tunay na ekplikasyon sa paghihikahos ay dahil ginagamit ang paggawa at ang mga instrumento ng paggawa hindi para sa pag-unlad ng buong lipunan kundi para sa tubo at luho ng iilan, sa hindi masaid na kahayukan sa kayamanan ng mga panginoong maykapital..

Ang magkakaibang sekta ng relihiyon ay laging nangangaral laban sa kasakiman at iniuugnay nila ang pagkasugapa sa bisyong ito ng tao sa pagmamay-ari ng mga materyal na posesyon sa lipunan.

Ayon sa Hinduismo: "Kung nasa iyo na ang regalo ng pagiging kontento, nasa iyo na ang lahat." Sabi naman ng Islam: "Ang kayamanan ay hindi mula sa dami ng materyal na bagay, kundi mula sa kontentong pakiramdam." Dagdag naman ng Taoismo: "Siya na nakakaalam na mayroon siyang sapat, ay mayaman". Ang turo naman ng Confucianismo: "Ang kasaganahan at kasalatan ay kapwa may sala." Sa Buddhismo: "Sa kahayukan sa yaman, sinisira ng isang hangal na tao ang kanyang sarili na parang ang kanyang sarili ang kanyang kaaway." At ang babala ng Kristyanismo: "Bantayan mo ang lahat ng uri ng kasakiman: ang buhay ng isang tao ay hindi sa dami ng kanyang pag-aari. "

Ang pundamental na usapin ay makokontento ba ang uring kapitalista sa kinakamal nitong tubo? Mayroon bang antas ng satispaksyon ang akumulasyon ng kapital para magkaroon ng kontentong pakiramdam ang may-ari nito? Hindi pa sapat ang isang trilyong dolyar para sa 225 na pinakamayayamang tao sa mundo para tumitigil na sila sa pagpapayaman?

Kahit araw-araw na magsimba ang isang kapitalista hindi niya maaring ihalo ang Kristyanong moralidad sa malupit na batas ng kapitalismo ng akumulasyon ng kapital at kapitalistang kompetisyon.. Hindi niya maaring kaawaan ang kanyang manggagawa dahil hindi maaawa sa kanya ang kanyang kapitalistang karibal. Laluna sa panahong ito ng globalisasyon na walang patawad sa walang-pakundangang kompetisyon. Pataaasan ng produktubidad, pamurahan ng paggawa. At para mapamura ang paggawa, wasakin ang mga unyon, supilin ang mga karapatan, bawiin ang mga benepisyo, itigil ang mga umento, bawasan ang mga empleyado, at paunlarin ang mekanisasyon.

Hindi ba pwedeng magkaroon ng "maginoong kasunduan" ang lahat ng kapitalista na huwag nilang idamay sa kanilang kompetisyon ang uring manggagawa, huwag ipitin ang uring manggagawa sa banggaan ng magkakaribal na kapital? Kapag ito ang hiniling natin sa kapitalustang sistema, para na rin nating hiniling na itigil ang kapitalismo.

Ang kaluluwa ng kapitalismo ay ang akumulasyon ng kapital at ang akumulasyon ito ay magaganap lang sa pagpapalago ng tubo. At obligadong walang tigil ang akumulasyon dahil ginagatungan ito ng kapitalistang kompetisyon. Dahil sa batas na ito ng akumulasyon, imposibleng marating ng kapitalismo ang isang antas ng satispaksyon. At habang umiigting ang kapitalistang kompetisyon, ang tunguhin ay pabagsak ang proporsyon ng tubo sa inilalargang kapital kaya’t obligadong pigain ang lakas-paggawa, pamurahin ang paggawa, upang mamintina at mapalaki ang tubo.

Kung hindi sa pamurahan ng paggawa, paano maglalaban ang mga kapitalista? Kung sasabihing pahusayan na lang ng makinarya, ang problema’y ang ibig sabihin mismo nito ay pamurahan ng paggawa. Ang modernisasyon ng makinarya ang mismong instrumento para patindihin ang pagsasamantala at pang-aapi sa uring manggagawa. Pero ang pagbaling sa mekanisasyon sa tulak ng kompetisyon, ang siya ring nagpapabagsak sa proporsyon ng tubo sa inilalargang kapital.

Buhul-buhol ang kapitalismo sa sariling panloob na kontradiksyon at walang ibang solusyon sa kontradiksyong ito kundi ang abolisyon ng kapitalismo. Ang pundamental na kontradiksyon sa pagitan ng kapital at paggawa ay malulutas lang sa abolisyon ng pribadong pag-aari. Mawawala ang kontradiksyon sa paggamit ng makinarya sa lipunan kung ititigil ang paggamit sa instrumentong ito ng produksyon at progreso bilang instrumento ng pagsasamantala at pambubusabos.

Malulutas ang paghihikahos sa lipunan kapag lumaya ang masang anakpawis sa sistema ng sahurang pang-aalipin. Kung ang rebolusyon sa sistema ng produksyon ng lipunan ay naganap sa introduksyon at aplikasyon ng modernong makinarya, ang rebolusyon para sa tunay na progreso at hustiyang panlipunan ay magaganap kapag ang mga makinaryang ito ng pagsulong ay naging komunal na pag-aari ng buong lipunan at hindi ng iilang mapang-aliping uri.